در بزرگداشت یاد علیرضا حیدری

​در روزهای نخست حضورم در مجموعه فاخر ملک، به رسم تجربه، پیگیر شناخت همکاران بودم. خیلی زود، دکتر علیرضا حیدری در فهرست بهترین‌ها قرار گرفت. در ارتباطات و جلسات بعدی، این شناخت کامل‌تر شد و برگزیده بودن او از ابعاد مختلف به تأیید رسید.

او خیلی زود در چرخه فعالیت‌های مجموعه، نقشی جدی و مهم پیدا کرد. دکتر حیدری یک‌تنه به مرجع تأمین و تولید محتوا تبدیل شده بود؛ به‌گونه‌ای که سرمنشأ محتوای موردنیاز بسیاری از برنامه‌ها و رویدادها بود. از نشست‌های علمی و نمایشگاه‌ها گرفته تا تولیدات رسانه‌ای، او پشتیبان محتوایی فعالیت‌های کتابخانه و موزه ملی ملک بود.
اشراف گسترده‌ای بر نسخ خطی و نفایس گنجینه ملک داشت؛ ازاین‌رو، هرگاه در جست‌وجوی موضوع یا مستندی بودیم، او راهنمای ما می‌شد. ماجرای هر سند، عکس، نقشه و نسخه را به‌دقت کشف می‌کرد و روایت می‌کرد و در روایتگری از آثار موزه‌ای، به‌ویژه کتاب‌های خطی، نقش اصلی را بر عهده داشت.
خود اهل دانش و تحقیق بود و پژوهشگران و محققان بسیاری را نیز گرد هم می‌آورد. با روحیه تعامل و کار جمعی که داشت، منشأ سفارش و مدیریت پروژه‌های پژوهشی متعددی بود.
دکتر حیدری تاریخ‌دان بود؛ سرگذشت حاکمان و مقاطع مهم تاریخ را به‌خوبی می‌شناخت. در یک نشست مباحثه با او، حوادث و وقایع تاریخی موردنظر تبیین و شفاف می‌شد و به برکت حضورش، ارتباط میان اولویت‌های پژوهشی، رویکردهای برنامه‌ای و تولیدات مجموعه شکل می‌گرفت.
از او خواهش کردم گاهی در نشستی خصوصی، درباره مقاطع تاریخ ایران، روندهای برجسته تاریخی و نسخه‌های برگزیده گنجینه ملک برایم صحبت کند. با محبت این درخواست را پذیرفته بود و پیوسته آن را اجابت می‌کرد. دکتر حیدری نه‌فقط همکار، که برایم استادی ارجمند نیز بود.
حوزه آموزش ملک نیز با حمایت و پشتیبانی فکری و محتوایی او پویاتر و فعال‌تر شده بود. کلاس‌ها و به‌ویژه نشست‌های علمی، مرهون دانش، برنامه‌ریزی و قلم او بودند.
در کنار همه این دانش، مهارت و تجربه، شخصیت بسیار شریف و متواضعش نیز او را برجسته و محبوب می‌کرد. علیرضا حیدری عزیز، بسیار اخلاق‌مدار، متدین و مهربان بود.
بی‌تعارف، درگذشت نابهنگام و حزن‌انگیز او برای همه نزدیکان، دوستان و شاگردانش و به‌ویژه برای مجموعه ملک، خسارتی بزرگ محسوب می‌شود که جبران آن آسان نخواهد بود.
این ضایعه حسرت‌بار را به پدر و مادر گران‌قدرش، که افتخار پرورش چنین فرزند ارزشمندی را داشته‌اند، برادران بزرگوار و سایر اعضای خانواده محترم، دوستان و آشنایان، به‌ویژه استادان، هم‌دانشگاهیان و همه همکارانم، از صمیم قلب تسلیت عرض می‌کنم و برای آن مرحوم، مغفرت و علوّ درجه را از پیشگاه خدای متعال و ولی‌نعمتمان، حضرت رضا علیه‌السلام، مسئلت دارم.
امیر خوراکیان